Hell fitness

<การเอางานเขียนเก่าๆมาเล่าใหม่>
1 กรกฎาคม 2549

ขอหยาบคายหนึ่งวัน

ไอ้เหี้ยเอ๊กเอ้ย อยู่ดีๆไม่ว่าดี ไปเล่นฟิตเนสแบบหักโหม แล้วก็ไปกินเหล้าอีก
ตื่นขั้นมา ลุกไม่ขึ้น ทั้งแขนทั้งขา พังไปหมดแล้ว แข็งเป็นหุ่นตุ๊กตาเสียกบาล
ลุกจากเตียงไม่ได้แล้วจะไปทำงานอย่างไรวะ ไอ้สัตว์ วันนี้เสือกไม่สามารถขาดงานได้ด้วยสาเหตุทุกประการ

เดินกะเผลกเป็นคนพิการ ขยับแขนไม่ได้ งอแขนไม่ได้ ยืดแขนไม่ได้ ยกแขนไม่ได้ นั่งนานๆไม่ได้ นอนไม่ได้ ยืนตรงๆก็ไม่ได้ เหมือนเลือดไม่เดิน ต้องเดินกะเผลกๆ หรือ ต้องยืนงอๆ ทรมานเหมือนอยากตาย ตกนรกทั้งเป็น

กลับบ้านก็นั่งก็ไม่สบาย กินไม่ได้ นอนไม่ได้........ ทำอะไรที่มีประโยชน์ไม่ได้เลย ได้แต่ไร้ค่าไปกับความรวดร้าวไปวันๆ

โอ้ย ชีวิตบัดซบ เบื่อตัวเองตรงทำงานไม่ได้ ต้องเดินไปเดินมา หายาคลายกล้ามเนื้อกิน ก็รู้อยู่ว่ากินแล้วจะเอ๋อๆ แต่ก็ยังกิน ให้ตายเหอะ แล้วก็ต้องไปหานมกิน เพราะกลัวว่ามันจะกัดกระเพาะ
เป็นวันที่ไม่น่าจดจำเลย แปะกอเอี๊ยะทั่วตัวเป็น wallpaper อาการก็ยังไม่ขึ้น เอาถุงร้อนประคบก็แล้ว เอายาทาก็แล้ว ก็ยังอยากตายเหมือนเดิม

คิดว่าตอนนี้เข้าใจความรู้สึกของคนเป็นมะเร็ง แล้วรอคอยความตายไปวันๆแล้ว

อ๊าก กูอยากตาย!

ธงเอก